صحنه

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغ مه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

جام آتشين

پر کن پياله را
کين جام آتشين
ديري ست ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها -که در پي هم مي شود تهي-
درياي آتش است که ريزم به کام خويش،
گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!
            * * *
من، با سمند سرکش و جادويي شراب،
تا بي کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستارۀ انديشه هاي گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا کوچه باغ خاطره هاي گريز پا،
تا شهر يادها...
ديگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمي برد،
            * * *
هان اي عقاب عشق!
از اوج قله هاي مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمي برد!
آن بي ستاره ام که عقابم نمي برد!
            * * *
در راه زندگي،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،
با اينکه ناله مي کشم از دل که: آب... آب!
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد!

پر کن پياله را ...

تمام قلبم

تمام قلبم

تک تک ضربان عاشقانه آن

فدای چشمان تو که تمام هستی و جانم فدای آن است

و

بغل بغل گل های زیبا

فدای قلب مهربانت که مبهوت و محو آن شده ام

قلبم همیشه برای تو و به یاد تو می تپد

ندای دلم عشق توست

 

 

عشق فرمان داده که به تو فکر کنم      روز و شب زیر لبم اسم تو را ذکر کنم

دوستم داشته باش   دوستم داشته باش

                                            من به آن می ارزم که به من تکیه کنی

گل اطمینان را تو به من هدیه کنی

 

من به آن می ارزم که در این قربان گاه       تو به دادم برسی

                                                         تو نجاتم بدهی از غم بی همنفسی   

 تو به آن می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم

 

دوستم داشته باش   دوستم داشته باش 

                                            من به آن می ارزم که من تکیه کنی

گل اطمینان را تو به من هدیه کنی

                                           تو به آن می ارزی که اسیر تو شوم  

       
وبه یمن نَفَسَت آنقدر زندهِ بمانم تا که پیر تو شوم

 تو به آن می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم

 

 

 

یادگار عشق

من مات مات از بازی شطرنج عشق می آمدم

شاه مهرۀ عشق رفته بود من لاف بردن میزدم

گفتم ببر هرچی که هست رقیب جلد چیره دست گفتی که مغروری هنوز از فتح این همه شکست

شعلهء عشق تو

شبی آتش شدی در دفتر من 

 کشیدی شعله در سرتا سر من  

میان هر دو ابرویت نوشتم

فدای سرمه ات خاکستر من  

 

 

گر چه دوری زبرم، همسفر جان منی     

 

قطره اشکی و در دیده ی گریان منی                    

 

این مپندار که یادت برود از نظـــــرم    

  

خاطرت جمع که در قلب پریشان منی                 

 

 

 آمدی با تاب گیسو تا که بیتابم کنی

زلف را یکسو زدی تا غرق مهتابم کنی

آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من

خواستی تا در میان شعله ها آبم کنی....!

 

همیشه یادت بمونه عزیزم که :

 

هوالمحبوب

هوالمحبوب

ب ه نام آنکه مرا عاشق و تو را معشوق قرار داد

شب است ماه می رقصد ستاره نقره می پاشد و من در یک

ساختمان کوچک با محوطه ای باز،اما غم انگیز و دل گیر ،

با ساحلی که دور دستها دیده می شود و سایه ماه همانند ماهی روی

موج های آن دیده می شود و گاه ناپدید می گردد

و مرغان دریایی همانند ستاره ها در نیمه شب روشن ، بر فراز آن

پرواز می کنند و گاهی روشن و گاهی مانند شهاب در تاریکی

شب گم می شوند

و راه خویش را برای پروازی دوباره جولان می زنند

در آنطرف کوهی با عظمت سر بفلک کشیده و پای در زمین

فرو برده و خود را همانند درختی که ریشه خود را در خاک

کرده تا همچنان در دید چشم همگان استوار باشد و

آسمانی که چتر تاریک اما زیبای خود را بر همگان گسترانیده و

همه را زیر چتر خود جای داده و گیسوهای خود را با ستاره

سنجاق کرده و چشمانش به روشنی ماه که همه چیز را نظاره

می کند و با خود می اندیشد!!!

و من در یک چنین جایی با چنین صفاتی در اتاق خود نشسته همه

چیز را نظاره می کنم و خودکارم را به این امید بر لبان

سفید کاغذ جاری می سازم تا دوباره بهانه ایی باشد تا با تو

درد دلی کرده باشم و

خاطر خویش را تصلی دهم تا دوباره بهانه تو را نگیرم…

و این هم چند عکس زیبا

 

 

آسوده دلان را غم شوریده سران نیست

این طایفه  را غصه ورنج دگران نیست

ای  همسفران  باری  اگر  هست  ببندید

که این ملک اقامتگه ما رهگذران نیست.

 

 

 بیگانه را چه غم به سرای ماست؟؟!!

 

 

 

 به یاد داشته باش  که  امروز  طلوع

 دیگری  ندارد   پس  بنگر که چگونه

 غروب   میکند؟!

مادر

       

                                                                          مادر

 

مادر به من مگیر که در بزم  روزگار

                      

                       چون دور من رسید  شکستند  ساغرم

 

گر بر کنم دل از تو و بردارم ازتومهر

                        

                        این مهر بر که  افکنم این دل کجا برم.

 

 

آسودگی  از  محن  ندارد  مادر

                 

                    آسایش  جان و تن  ندارد  مادر

 

داردغم واندوه جگرگوشه خویش

               

                      ورنه، غم  خویشتن  ندارد  مادر.