می گشایم دفتر افسانه را خاطرات یک نفر بیگانه را
 صحنه
     

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغ مه خود خواند و از صحنه رود

           صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

                                      

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در دوشنبه بیست و ششم بهمن 1388  |
 جام آتشين
پر کن پياله را
کين جام آتشين
ديري ست ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها -که در پي هم مي شود تهي-
درياي آتش است که ريزم به کام خويش،
گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!
            * * *
من، با سمند سرکش و جادويي شراب،
تا بي کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستارۀ انديشه هاي گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا کوچه باغ خاطره هاي گريز پا،
تا شهر يادها...
ديگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمي برد،
            * * *
هان اي عقاب عشق!
از اوج قله هاي مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمي برد!
آن بي ستاره ام که عقابم نمي برد!
            * * *
در راه زندگي،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،
با اينکه ناله مي کشم از دل که: آب... آب!
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد!

پر کن پياله را ...
|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در دوشنبه بیست و ششم بهمن 1388  |
 نفس می زند موج
             

نفس می زند موج

نفس می زند موج

ساحل نمی گیردش دست

پس می زند موج

فغانی به فریاد رس می زند موج

من آن رانده ی مانده ی بی شکیبم

که راهم به فریاد رس بسته

دست فغانم شکسته

زمین زیر پایم تهی می کند جای

زمان در کنارم عبث می زند موج

نه در من غزل می زند بال

نه در دل هوس می زند موج

رها کن رها کن

که این شعله خرد چندان نپاید

یکی برق سوزنده باید

کزین تنگنا ره گشاید

کران تا کران خار و خس می زند موج

گر این نغمه این دانه اشک

در این خاک رویید و بالید و بشکفت

پس از مرگ بلبل ببینید

چه خوش بوی گل در قفس می زند موج 

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در دوشنبه بیست و ششم بهمن 1388  |
  تمام قلبم

 

 

  تمام قلبم 

  تک تک ضربان عاشقانه آن 

فدای چشمان تو که تمام هستی و جانم فدای آن است

و

بغل بغل گل های زیبا 

فدای قلب مهربانت که مبهوت و محو آن شده ام

  قلبم همیشه برای تو و به یاد تو می تپد 

   ندای دلم عشق توست 

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387  |
 پیام دلدار

رفتي و نديدي که چه محشر کردم

با اشک تمام کوچه را تر کردم

وقتي که شکست بغض تنهايي من

وابستگي ام را به تو باور کردم

 

وابستگی ام رو به تو باور کردم

 

ديريست كه دلدار پيامي نفرستاد

 
                 ننوشت سلامي و كلامي نفرستاد


صد نامه فرستادم و آن شاه سواران


                 پيكي نروانيد و سلامي نفرستاد


سوي من وحشي صفت عقل رميده


                 آهو روشي، كبك خرامي نفرستاد


دانست كه خواهد شد نم مرغ دل از دست


                 زان تره چون سلسله دامي نفرستاد


فرياد كه آن ساقي شكر لب سر مست


               دانست كه مخمورم و جامي نفرستاد


چندان كه زدم لاف كرامات و مقامات


                هيچم خبر از هيچ مقامي نفرستاد


حافظ به ادب باش كه واخواست نباشد


                 گر شاه پيامي به غلامي نفرستاد

دلداده چشمان خمار تو شدم 

 

 

 

خونی چکید و حنجره ی خاک جان گرفت         

                            بغضی شکست و دامن هفت آسمان گرفت

 آبی که دست بوس عطش بود شعله زد      

                            آتش سراغ خیمه ی رنگین کمان گرفت

 ابری برای گریه نیامد ولی ز سنگ      

                          خون غنچه غنچه خاک تو را در میان گرفت

 

 

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387  |
 

 

 

عشق فرمان داده که به تو فکر کنم      روز و شب زیر لبم اسم تو را ذکر کنم

دوستم داشته باش   دوستم داشته باش

                                            من به آن می ارزم که به من تکیه کنی

گل اطمینان را تو به من هدیه کنی

 

من به آن می ارزم که در این قربان گاه       تو به دادم برسی

                                                         تو نجاتم بدهی از غم بی همنفسی   

 تو به آن می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم

 

دوستم داشته باش   دوستم داشته باش 

                                            من به آن می ارزم که من تکیه کنی

گل اطمینان را تو به من هدیه کنی

                                           تو به آن می ارزی که اسیر تو شوم  

       
وبه یمن نَفَسَت آنقدر زندهِ بمانم تا که پیر تو شوم

 تو به آن می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم

 

گل اطمینان را تو به من هدیه کنی

 

 

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387  |
 یادگار عشق

بازی عشق تو رو جانانه باختم  

مثل بازندۀ خوب مردانه باختم

همۀ ثروت من تحفۀ درویش  

نفسم بود که به تو شاهانه باختم

 

لبخند آخرین من

               دروغ معصومانه بود 

 

                                  برای پنهان کردن    

                                               داغ دل دیوانه بود

 

من مات مات از بازی        شطرنج عشق می آمدم

 

شاه مهرۀ عشق رفته بود     من لاف بردن میزدم

 

قلعۀ دل اسب غرور                   لشکر تار و مار عشق

دادم به ناز ُرخ تو                      این همه یادگار عشق

 

گفتم ببرهرچی که هست               رغیب جَلدِ چیرهِ دست

 

گفتی : تو مغروری هنوز             با فتح این همه شکست

 

بازی عشق تورا جانانه باختم  

مثل بازندۀ خوب مردانه باختم

همۀ ثروت من تحفۀ درویش 

نَفَسم بودکه به توشاهانه باختم

 

من مست و خراب ازمی جانانهُ عشقم

 

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387  |
 شعلهء عشق تو

شبی آتش شدی در دفتر من 

 کشیدی شعله در سرتا سر من  


میان هر دو ابرویت نوشتم

فدای سرمه ات خاکستر من  

 

 

 

گر چه دوری زبرم، همسفر جان منی     

 

قطره اشکی و در دیده ی گریان منی                    

 

این مپندار که یادت برود از نظـــــرم    

  

خاطرت جمع که در قلب پریشان منی                 

 

 

 آمدی با تاب گیسو تا که بیتابم کنی


زلف را یکسو زدی تا غرق مهتابم کنی


آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من


خواستی تا در میان شعله ها آبم کنی....!

 

همیشه یادت بمونه عزیزم که :

 

کی میخوای عقلی که دزدی  بذاری سرجاش ..!!؟

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387  |
 لحظه ها

 

 

لحظه ها همیشه خواستن که تو رو از من بگیرن

 

چه غریب و نا شناسه جادۀ به تورسیدن

 

 چه غریب و ناشناسه    جادۀ به تو رسیدن

 

همیشه یه چیزی بوده شوق تواز دلم ربوده

 

اما یک نفس غم تو از دلم جدا نبوده

 

چقدر ما فاصله داریم چرا اینو نفهمیدم ...!

 

کاش اون روزا می مردم و اینو یه جور میفهمیدم

 

دیگه برام نمی مونی تو چشات اینو می خونم

 

چقدر دلم گرفته باز نمی دونم چی بنویسم ...!

 

|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در یکشنبه چهاردهم مرداد 1386  |
 
ssssssssssssssssssssssssss
|+| نوشته شده توسط استاد بزرگ در جمعه دوازدهم مرداد 1386  |
 
 
بالا